19.11.2013. Svedok, Junaci našeg doba

Svedok, br.906, 19.11.2013.

Svedok logo

Nije valjda da i Apelacioni sud u Beogradu postupa po nalogu iz Brisela, a u duhu Briselskog sporazuma koji će nas možda približiti Evropi, ali sigurno udaljiti od Kosmeta!?

Bivalo je, doduše, i ranije da se na teror odgovara milosrđem, kako bi se Balkan multikulturalno civilizovao.
Sećam se da je, posle pada Miloševića, Nataša Kandić, sa ovlašćenjem koje je sama sebi dala, otvarala dveri srpskih zatvora za osuđene pripadnike terorističke organizacije OVK, iako nije imala nikakav čin, niti je završila policijsku školu u Sremskoj Kamenici. Čak i ako je savladala neki obaveštajni kurs u Budimpešti, nije uobičajeno da obaveštajci izvršavaju ili ukidaju zatvorske sankcije, osim u Gvantanamu, ako znate gde je to i kome pripada...
Apelacioni sud se, međutim, u duhu vremena, sažalio na 11 albanskih terorista iz tzv. Gnjilanske grupe, ranije osuđenih na 116 godina robije, i pustiće ih na zasluženu slobodu, a neke je već pustio, jer je, pretpostavljam, zaključio da kazna nije bila srazmerna učinjenom delu: mučili su i likvidirali samo 47 Srba!?
Sa još 147 ljudi, koje su odveli u zarobljeništvo, postupili su - prema pisanju pristrasne beogradske štampe - na sledeći način (ne sa svima, samo sa većinom): lomili su im prste, vadili nokte i zube, sekli jezike, odsecali polne organe mačetama, davili ih plastičnim kesama i testerama raskomadana tela bacali u kontejnere...
Svako bi rekao, strašan zločin, ali mora biti da je još strašnija administrativna ili sudska greška, kad je ta nepravda prema teroristima pokrivena širokim i bogougodnim pomilovanjem! Pa i u životu, niko nikoga neće pomilovati ako ne zasluži milovanje...
U NATO paktu je drukčije. Tamo muče teroriste, ili one koje proglase teroristima, ili one koji nisu teroristi na pravoj strani, a prava strana je naša strana, i zato se NATO može smatrati humanitarnom organizacijom, što su vreme i događaji upadljivo pokazali.
A umalo da Organizacija izgubi svaki smisao! Kad se hladni rat ohladio, ova brana komunizmu ostala je bez posla. Kako je teško biti nezaposlen, Alijansa se stavila na čelo borbe za demokratiju, bilo gde i bilo kada, i ma šta to značilo.
Istorija je htela da baš na Srbiji pokaže šta to znači, i milosrdni anđeo počeo je da preseca naše nebo, a kako ni anđeli nisu bezgrešni, u njihovim pravilima bilo je i kolateralne štete, kao što je danas ima u Avganistanu, Iraku, Tunisu, Libiji i Egiptu. Prirodno i razumljivo...
Prirodno je, znači, i razumljivo što i deo javnosti u Srbiji, 13 do 17 odsto, želi da se približi NATO alijansi (iako to propisi isključuju), jer bi time zadovoljio svoju američku strast, otvorio prečicu prema Evropskoj uniji i bezbednosno se učvrstio u slučaju nekog, ne daj Bože novog milosrdnog anđela. Sve okolne sile ili su već u NATO-u ili hoće u NATO (da pomenem samo Bugarsku, Makedoniju, Crnu Goru, Hrvatsku, pa i briselsko Kosovo), a mi kao siročad, ostali bismo sami na vetrometini.
Kao Švajcarska i Austrija sa svojim Alpima...
Čak se i ‘’Politika’’ pita: ‘’Klizi li Srbija ipak u NATO’’.
Odgovaram: klizi!
Uglavnom podzemno, preko neupadljivih simpozijuma, simpatizera i tzv. tura partnerstva (tumačenja NATO blagodati), sve dok im na neki skup, kao nedavno u Beogradu, ne upadnu oponenti s parolama ‘’NATO ubice napolje iz Srbije’’ i ‘’Neće proći NATO gangsteri’’!
I sam premijer Srbije Ivica Dačić dao je dvosmisleno-ironičnu izjavu:
‘’Siguran sam da će se ...vršiti pritisak na Srbiju da postane deo NATO-a. Siguran sam da bi to možda bilo u našem interesu, ali sam siguran takođe da takvu odluku nećemo doneti’’.
S druge strane, prema ‘’Politici’’, legendarni Vikiliks javlja da u strogo poverljivom dokumentu pod brojem V3C3CHPO7590, koji je 5. februara 2010. godine iz Američke ambasade u Beogradu upućen Hilari Klinton, stoji da je Jovan Ratković, savetnik za spoljnu politiku bivšeg predsednika Srbije Borisa Tadića, preneo ambasadorki Meri Vorlik lična uveravanja predsednika Tadića da Srbija neće moći ‘’zauvek’’ da ostane van NATO-a, kao i da je podrška srpskog naroda Partnerstvu za mir i članstvu u NATO-u ‘’iznenađujuće visoka’’!!!
Verujem Vikiliksu i verujem da bi Boris Tadić, koji nam preti da će se vratiti u politiku, rado video sebe kao generalnog sekretara NATO pakta - da odlučuje o ratu i miru, pardon, o stanju ljudskih prava, naročito u naftom bogatim područjima. Uostalom, i kad je pao s vlasti, Tadić je govorio kako priželjkuje neko radno mesto u Briselu, neformalnom glavnom gradu političke Srbije.
Uz Vuka Draškovića, NATO strast zasad najogoljenije izražava g-đa Jelena Milić, direktorka Centra za evroatlantske studije u Beogradu (CEAS). Zalaže se za punopravno članstvo Srbije u EU i NATO i hvali se kako piše o (srpskoj) potrebi instititucionalnog suočavanja sa nedavnom ratno-zločinačkom prošlošću. G-đa Milić veli da je ‘’percepcija Srbije da NATO šutira po celom svetu’’, što, po g-đi Milić nije tačno, jer su, prema njenoj računici, ‘’bez odobrenja Ujedinjenih nacija bile samo (!) intervencije na Kosovu, Avganistanu, u istočnoj Bosni i Libiji’’.
No, to su, po istoj gospođi, opravdana kršenja Povelje UN, za koje ona daje pentagonsko-šovinističko objašnjenje:
‘’Da biste nagovorili UN, pre svega Savet bezbednosti, morate da nagovorite pre svega Kinu i Rusiju koje su manje senzibilne na masovne zločine’’.
Direktorka CEAS-a, hotimično ili nehotice, otkriva da i sadašnja vlast stupa stazom prethodne, uprkos važećoj Deklaraciji Skupštine Srbije o vojnoj neutralnosti. Jelena Milić objavljuje:
‘’Odnosi s NATO-om će se podići na viši nivo, jer je Srbija podnela akcioni plan za sprovođenje individualnog programa partnerstva, koji će najverovatnije u Briselu biti usvojen početkom iduće godine i koji će učešće Srbije u Partnerstvu za mir da podigne na najviši mogući nivo’’. Šta to, zapravo, znači?
To znači: NATO na mala vrata! Mimo volje naroda, a narod će sve to kasnije pozlatiti, milom ili silom, kao svršeni čin...
Nije bez značaja ni činjenica da je novopostavljena šefica pregovaračkog tima sa EU Tanja Miščević vatreni NATO lobista.
Priznajem da me prati osećanje izesne neutemeljenosti, jer u ovim ozbiljnim godinama pitanje grejanja moram da prepustim g-đi Zorani Mihajlović koju, vidim, podržava Dirk Bušle, zamenik direktora Sekretarijata Evropske zajednice, kad kaže da je ‘’sporazum o izgradnji gasovoda Južni tok u Srbiji u mnogim tačkama u koliziji sa evropskim pravilima’’. Ne kaže koja su to evropska pravila.
Vidim da sam ostatak sudbine stavio na raspolaganje Prvom Potpredsedniku Vlade. Vidim da svi u Vladi rade protiv svakoga. Vidim da svi u Vladi rade za nekoga...
Čiji su pojedinci koji sačinjavaju tzv. narod?
Čiji sam, Državo, ja, za koga da radim?

8.12.2011. Tabloid, Kraj epohe lažnih prometeja demokratije i njihovih nečasnih poslova u Srbiji

Tabloid, br.247, 8.12.2011.

Tabloid logo

Evroatlantske babe na izdisaju
Paralelno sa odumiranjem utopije o Evropskoj uniji kakva je poznata iz propagande o srećnom ishodu svih srpskih zabluda, izumiru i promoteri te utopije i njihov "civilni sektor"

Nikola Vlahović
Na poslednjem kongresu stranke Ujedinjena Rusija, ruski premijer i budući novi predsednik Ruske Federacije Vladimir Putin, pozvao je zemlje takozvane evroatlantske koalicije da se ne mešaju u predstojeće parlamentarne izbore. Tom prilikom je otvoreno progovorio o aktivnom učešću tih država i njihovih vlada, da plaćaju nevladinim organizacijama kako bi uticali na tok predizborne kampanje u Rusiji.

- To je beskoristan posao i bačen novac, bilo bi bolje ako bi taj novac iskoristili da otplate svoj nacionalni dug i zaustavili trošenje novca na beskorisnu i preskupu spoljnu politiku - savetovao je Putin svoje političke protivnike na Zapadu.

Koliko je ova Putinova sarkastična doskočica uvredila "zapadne saveznike", bilo je jasno i po tome što su je samo retki zapadni mediji preneli, poput britanskog Dejli stara, koji je, inače, jedna obična estradna tribina. Cilj je bio jasan: omalovažiti i Putina i njegovu izjavu!

Ali, ako u Rusiji znaju da odgovore na pošast onog dela politički dirigovanog nevladinog sektora, niko u državnim institucijama Srbije (počev od kabineta predsednika), nema kritički odnos prema tom fenomenu. Naprotiv, već dvadeset godina ti takozvani evroatlantski fondovi u Srbiji uzgajaju jednu ideološki, pojmovno, pa konačno i mentalno izopačenu grupu ljudi, plaćaju im pristup u medijima, finansiraju njihove tribine, "edukacije", "radionice", veb-prezentacije, poslovne prostore, plate i putovanja.

Taj takozvani nevladin sektor zaradio je veliki novac poslednjih dvadeset godina, i preko njega tekle su stotine miliona maraka, dolara i evra. Ukupan zbir sigurno je težak nekoliko milijardi današnje evropske valute, a najveće sume došle su tek posle 5. oktobra 2000. godine, što govori da priliv tog novca koji je dolazio preko američkih i evropskih obaveštajno-diplomatskih centara u susednim zemljama (poput Mađarske), nije ni izdaleka bio toliko veliki kao kad je počeo demokratski cirkus.

Samo politički diletanti ne znaju da je novac iz evroameričkih nevladinih organizacija mnogo bitniji u opstrukciji ekonomskog i političkog oporavka zemalja nekadašnjeg socijalizma, nego što je bitan u rušenju diktatorskih režima. Jer, nije ideja takozvanih zapadnih demokratija da prenesu na Istok najbolje, nego najgore! Pre svega, najgoru ekonomiju, najnižu masovnu kulturu, najniže oblike tehnološkog primitivizma i sve ono čega se uljudna civilizovana društva danas gnušaju.

Kad je to tako, a nesumnjivo jeste, i javnost u Srbiji to zna, kako se onda desilo da model političkog, ekonomskog i kulturno-prosvetnog otpada tako snažno dominira ovom, preko svake mere poniženom državom? Odgovor je jednostavan: tu deponiju danas čuvaju i održavaju istaknute lučonoše lažnih sloboda i još lažnije demokratije u Srbiji! Tu deponiju danas finansira lažna demokratska vlada! Tom deponijom upravlja mala ali dobro raspoređena grupa evroatlantskih portparola! Na toj deponiji danas uzgajaju nove generacije mladih ljudi, koji će za manje od dve decenije primenjivati tehnologiju modernog fašizma "civilnog sektora", a mnogi već danas vrlo uspešno njime operišu oko svake državne institucije i nalaze se na državnom budžetu!

Čim je osvanulo prvo jutro sa novim vlastima u oktobru 2000. godine, samoproglašena Majka Tereza nevladinog sektora u Srbiji, Sonja Liht, odmah je stavila do znanja svima koji žive od toga, da će "od sada raditi za vladu", te je tako i počela decenija jedne neverovatne alhemije: samozvani stručni kružoci postali su političke organizacije (poput G17), a političari koji su se dokopali ministarskih mesta postajali su odlično plaćeni promoteri nevladinog sektora.

Prvi koji je ozbiljno shvatio Sonju Liht bio je njen suprug Milan Nikolić, nekada slavni disident a danas tužni sluga vladajuće klase, na službi u vazda mračnoj RTS. Ovaj sada visoki državni službenik, kao i svaki dvorski čovek u slepom hodniku, uspeo je što niko nije: za manje od 24 sata, nakon jasnog stava nemačkog Bundestaga da Evropi ne treba nikakvo pridruživanje nikakve Srbije, slagao je kako će taj događaj (kandidovanja za EU), doći na proleće, baš kad njegovom predsedniku zatreba, u samom klimaksu predizborne kampanje!

Tako je i došlo do toga da se izgubi mera i granica uticaja "društveno korisnih korektora", i da medijima, pa posredno i biračima, vladaju opskurne osobe poput izvesne Jelene Milić, srpskoj javnosti relativno malo poznate, ali vrlo grlate promoterke evroatlantskog saveza, direktorke neke "liberalne think-thank organizacije" Centar za Evroatlantske studije (CEAS), osnovane 2007. godine, koja se bavi ni manje ni više nego reformom bezbednosnog sektora, tranzicione pravde, zaštite ljudskih prava, analize odnosa između Srbije i EU i NATO i regionalne saradnje. Podsetnik iz njene biografije kaže da je bila saradnica jednom bivšem ministru spoljnih poslova, da je radila kao službenica u nekoliko međunarodnih organizacija (a postala zapažena kao direktorka Međunarodne krizne grupe) i u Helsinškom odboru za ljudska prava u Srbiji. U beogradskoj čaršiji je znaju kao bivšu suprugu Nenada Milića, potpredsednika Liberalno-demokratske partije i nekadašnjeg visokog policijskog službenika.

Možda je taj privatni deo njene biografije i odlučio da se bavi "istragom udbaša" i "analizom bezbednosnih struktura". No, jedna druga privatna, preciznije - intimna odiseja ove žene, takođe je mogla imati uticaja na njene evroatlantske vatre kojima zna da potpali večernje televizijske sesije na temu Zapad-Istok. Postojala je u skorijoj prošlosti barem jedna osoba visokog obaveštajnog ranga iz, očito neizbežne, američke ambasade u Beogradu, sa kojom je ova žena imala "više od dijaloga". I to nije podatak tragikomičnog literarnog paranoika Ilije Čvorovića, nego činjenica na koju je barem deo zapadnih obaveštajnih zajednica u Beogradu računao a računa i danas.

No, takvih Jelena, Sonja, Nataša i sličnih otužnih i neinspirativnih žena, prepuna je zemlja Srbija. Svaka regija i svaka opština ima po jednu takvu, samo su manje grlate i manje upadljive, ali ne i manje važne od ovih već potrošenih. Model prema kome ih je birao aeroatlantski žiri uvek je isti: nezadovoljne, napuštene, izopštene... Dakle, sklone kompenzaciji na jednom drugom prostoru, u ovom slučaju podrivačkom, destruktivnom.

Ovaj, na oko neznatan, ali čudovišni aparat kojim se evroatlantska propaganda služi, sastavljen od već raštimovanog orkestra ocvalih gospođa na koje "nije politički korektno nasrnuti", postao je nepodnošljiv i degutantan. Novac koji troše gospođe Milić, Liht, Biserko, Kandić - ali i njihove muške pratilje iz štabova za "širenje raketnog štita" prema Istoku - mogao bi, kako reče Vladimir Putin, biti pametnije upotrebljen. Najpre kao pomoć istinskoj sirotinji koje u Srbiji ima na svakom koraku, ali konačno (što da ne?) i na prevaspitanje mladih ljudi kojima je ta družina dvadeset godina nudila lažnu nadu i uveravala ih da je konačno, istorijsko spasenje Srbije - ulazak u NATO pakt i u Evropsku uniju.

Ali, bez obzira na to što mu je došao kraj, treba očekivati da će taj "sektor" sve učiniti da se pojavi i u ovim izborima kao bitan činilac daljeg usmrćivanja istinskih sloboda, lobirajući u svojim medijima za dalji raspad bilo kakve suverenosti ove države.

Zvuči tako oslobađajuće: nakon poslednjeg šamara iz Berlina, danas se još bolje vidi da je Srbija daleko od Atlantika i da je Evropska unija uopšte ne želi. Ni ovakvu sa barikadama, niti bez njih.

4.2.2010. Tabloid, Kako je višeglava kriminalna aždaja krenula iz najsiromašnije beogradske opštine

Tabloid, br.199, 4.2.2010.

Tabloid logo

Neće faraon da bude lignja nego hobotnica
U "radničkoj" Rakovici grupa neljudi koja je na krilima buržoaske petooktobarske revolucije zauzela fotelje ove najsiromašnije beogradske opštine, već godinama hara, pustoši i pljačka sve nekada narodno, od poslušnih pojedinaca koji sa njima moraju da sarađuju kako bi mogli da posluju uzima reket, dok one "neposlušne" i "nelojalne" surovo kažnjava

Svaka rakovička priča počinje od iste osobe, Bojana Milića, koji je jedva završio trogodišnju srednju mašinsku školu MOC u Rakovici za automehaničara, pa je, bežeći od svoga zanata i rada, potražio uhlebljenje u kriminalu. Njegov pokojni otac, bivši radnik udbaškog SDPR-a, obezbedio mu je za života poznanstva i veze sa ljudima "s one strane zakona", pa je Bojan, još kao mladić, boreći se protiv države i vlasti, postao istaknuti aktivista Demokratske stranke.

Kada je 5. oktobra 2000. godine ova stranka došla na vlast, otvorena je Pandorina kutija, a Bojan Milić, kao poverenik za svoju opštinu, postavljen je na mesto potpredsednika opštine Rakovica. Kao mlad, lepuškast i slatkorečiv političar, Milić je svojom demagogijom privukao oko sebe i u svoju stranku mnogo mladih besperspektivnih ljudi, koje je ubrzo angažovao da za njega obavljaju prljave poslove u ime nove, demokratske vlasti, obećavši im da će im obezbediti posao, blagostanje i zaštitu od pravosudnih organa.

Prvu veću "zaradu" Milić je uzeo od provizije za prodaju kamenoloma u Straževici, a najveću popularnost kod svojih sugrađana stekao je rušenjem velelepnog objekta "Sveti Nikola" na Vidikovcu u leto 2002. godine. Vlasnik ove građevine bio je izvesni Zarubica, koji se zamerio Bojanu Miliću jer više nije mogao da mu plaća reket od 30.000 evra. Zbog ovakve neposlušnosti, Milić se za pomoć obratio lično Zoranu Đinđiću, tadašnjem premijeru, koji mu je izašao u susret i poslao specijalce SAJ-a. U ovoj spektakularnoj akciji demonstriranja sile, SAJ-ovci su brutalno pretukli članove porodice Zarubica koji su životima branili svoju kuću. Milić je ovu prekomernu silu objasnio potrebom da se sruši nelegalno izgrađena zgrada u kojoj se nalazi "javna kuća", a neposlušnom Zarubici je "smestio" dugogodišnju robiju zbog navodne trgovine ljudima.

Poslušni klimoglavci

Još kao potpredsednik opštine Rakovica, Milić je 2003. godine preuzeo sve funkcije tadašnjeg predsednika Srbislava Zečevića, kojeg je bacio u senku i izgradio paralelne opštinske institucije iza njegovih leđa, uz obrazloženje da je Zečević iz DSS-a, iako su obojica tada bili u vladajućoj koaliciji. Međutim, na sledećim lokalnim izborima, kada je za gradonačelnika Beograda izabran Nenad Bogdanović, Bojan Milić je sklopio savez sa DSS-om, G17 i drugim minornim strankama u Rakovici samo da bi nadjačao radikale, koji su u ovoj gradskoj opštini dobili ubedljivu većinu. Inače, vođa ove kriminalne i korupcionaške grupe na nivou grada i glavni Milićev nalogodavac u to vreme, pokojni Nenad Bogdanović, ovlastio je Milića da hara i pljačka po Rakovici, a da mu ovaj zauzvrat osigura vlast u toj opštini. Otkada je postao predsednik opštine Rakovica 2004. godine, Milić u obavljanju kriminalnih radnji, korupciji i učvršćivanju apsolutističke vlasti u Rakovici više ne preza ni od koga i ni od čega. Pri tome, Milić je oko sebe okupio večite studente i slepo poslušne klimoglavce, kojima može tako da manipuliše bez ičije kontrole, a poštene, školovane i vredne ljude je proterao iz svog okruženja, plašeći se kontrole i ograničavanja svojih prljavih rabota.

Bojan Milić je navodno upisao Fakultet organizacionih nauka, a upisao se i u imenik "večitih studenata", ali kada je shvatio da je nesposoban i intelektualno zakržljao da ga završi, okrenuo se politici i kriminalu, bežeći od društvenih konvencija i normi pristojnog ponašanja, pa je za potrebe karijere lažirao da je po zanimanju "programer", da bi se na kraju predstavljao i kao "inženjer" (niko ne zna čega). Tokom svoje vladavine, još u vreme dok je bio potpredsednik opštine Rakovica, kažu upućeni, Milić je nezakonito povećao koeficijent svoje zarade, zbog čega je bio saslušavan od policije, ali je uz pomoć stranačkih veza ovaj predmet u gradskom SUP-u ubrzo zatvoren pa nije ni stigao do nadležnog javnog tužioca, a afera je, kao i mnoge druge povezane sa njim, zataškana.

Psi su važniji

Kao glavni nalogodavac svim načelnicima i zaposlenima u opštinskoj upravi Rakovice, Bojan Milić je nezaobilazni filter svih nezakonitih radnji. Glavni izvor prihoda su mu provizije od legalizacije bespravno izgrađenih objekata, postavljanje privremenih objekata i izdavanje građevinskih dozvola, kao i trgovine i otimanja nepokretnosti, ali nisu mu strani ni poslovi u vezi s trgovinom drogom i sivom ekonomijom. Priča se da je negde na Miljakovcu, u ulici Vukasovićevoj, ispod stare okretnice autobusa broj 48, Milić uzeo sebi stan u zamenu za građevinsku dozvolu za izgradnju stambene zgrade od strane nekih kriminalaca. Takođe se govori i da je Bojan negde u Zemunu pribavio velelepnu vilu, kako bi jednog dana, kada izgubi vlast, imao gde da se skloni sa porodicom i pobegne od opljačkanih sugrađana. I u ulici Patrijarha Dimitrija, kod izbegličkog naselja "Planum", Milić je sagradio građevinu sa nekoliko stanova za svoje opštinske funkcionere, a najveće prihode ima od uzimanja provizija i prodaje opštinske zemlje u elitnim naseljima Stari Košutnjak ispod Dedinja, kao i u naselju Jelezovac-padina i Miljakovac III. U poslednje vreme, novac pere asfaltiranjem puteva u Rakovici, posebno u ulici u kojoj Milić živi - Pere Velimirovića, ali i od Kablovske televizije - KDS, čiji je glavni distributer. Dakle, svi izvori finansija pod njegovom su kontrolom i upravljanjem. Da bi u očima javnosti delovao skromno, Milić živi u stanu svoje tašte u ulici Pere Velimirovića, iako širom grada poseduje nepokretnosti ogromne vrednosti.

Grubo menjajući namenu zemljišta, Milić je oteo 166 hektara obradivog zemljišta u Resniku i dodelio ga svojoj firmi "Inkubator Korrak", za izgradnju azila za pse, čime zagađuje zemljište i ugrožava život građana tog dela Rakovice. Zemljište Resničana dao je kontroverznom biznismenu za skladištenje kancerogenog otpada, a krčmi i objekte i šumu i dodeljuje ih svojim "poslovnim partnerima", dok je firmi "Domiko prevoz d.o.o.", koja je van meže GSP-a, u vreme režima tzv. integralnog tarifnog sistema, u bescenje i bez ikakvog pravnog osnova izdao pod zakup zemlju i objekte. Na taj način, zaštićen vladajućim partijama, Milić krčmi, otima, omalovažava, zagađuje životnu sredinu i bogati se na tuđ račun, uveren da mu niko neće stati na put za organizovani kriminal i protivpravno prisvajanje imovine raznim malverzacijama sa građevinskim zemljištem. Njegova vlast u Rakovici svoj evrofanatizam dokazuje podvalama i zato samo na teritoriji te opštine postoje Sigurna kuća, Kuća iz snova, Kuća Velikog brata, azil i hotel za pse lutalice, a ništa za normalne ljude, građane opštine Rakovica, koji su postali taoci tog začaranog kruga, zastrašeni, bespomoćni i onesposobljeni za javno neslaganje sa postojećim stanjem, koje postaje hronično.

Mrtva usta na govore

Značajan egzekutor i neposredni izvršitelj akcija i planova ove kriminalne grupe je izvesni Boris Samardžić sa Miljakovca. Ovaj neandertalni i mentalno zakržljali prostak, bivši radnik propalog preduzeća "Rekord" iz Rakovice, svoje kriminalne sklonosti pokazao je još u ranoj mladosti, devedesetih godina, kada je za potrebe JUL-a, usred bela dana, ukrao glasačku kutiju sa jednog biračkog mesta u Rakovici. Nakon DOS-ovskih promena, Bojan Milić ga je regrutovao u svoje redove kao šefa svog (opštinskog) obezbeđenja, uvidevši da njime može lako da manipuliše. Boris je tada počeo da nosi crnu kožnu jaknu, pištolj i da sarađuje sa policijom, jureći političke neistomišljenike svog gazde - Bojana Milića. Kažu upućeni da je ovaj Milićev telohranitelj silovao neku sirotu devojku, ali da je, nakon Milićeve intervencije, ostao nekažnjen, a ova afera takođe zataškana. Ko zna koliko je još ovaj siledžija počinio zlodela u ime svog šefa Bojana Milića i DS-a, a da se nikada nije saznalo, jer, kako se kaže, "mrtva usta ne govore".

Najtransparentnija aktivnost Borisova jeste uzimanje novca od reketa i iznuda od privatnika i vlasnika privremenih objekata u Rakovici, a u ime i za račun svoga gazde Bojana Milića. Danas je Boris glavni komunalni inspektor opštine Rakovica, koji za potrebe opštinskih funkcionera i lokalnih moćnika i održavanja njihovog monopolskog položaja na tržištu Rakovice, zavodi red, proganja, šutira i maltretira "male" ulične prodavce i šutira im kartonske kutije na kojima prodaju jaja i sitne proizvode da bi prehranili svoje porodice, a ujedno gradi karijeru uspešnog biznismena, otvarajući lanac menjačnica i prodavnica fiksne i mobilne telefonije po Rakovici, u okviru svoje firme "Taurus". Pored brojnih povlastica i privilegija, ovaj kriminalac je u naselju Kanarevo brdo, u Borskoj ulici, ispred kućnog broja 50, iza svoga kioska-menjačnice, na autobuskoj stanici, mimo svih urbanističkih i građevinskih propisa, uzurpirao deo državnog zemljišta u dečjem parku, gde je izgradio svoj novi velelepni poslovni objekat, kao i onaj u naselju "Lisičji potok", preko puta restorana "Čačanin".

Manir fašistoidne sekte

Pored gradskih i državnih moćnika, Bojan Milić ima i druge ljude koji mu daju logističku podršku za održavanje vlasti u Rakovici. Bojanova supruga Renata Radujko ima rođenog brata koji se zove Branko Radujko. Ovaj nerečiti klimoglavac, kada je izbegao iz Knina sredinom devedesetih, u izbeglištvu u Podgorici je na sumnjiv način stekao diplomu pravnog fakulteta, zatim je došao u Beograd, gde je švercovao cigarete i prodavao ih na ulicama Resnika, pa se, uz pomoć DS-a, zaposlio kao fizikalac u Crvenom krstu, da bi ga kao vrednog i poslušnog ubrzo zaposlili u Komesarijatu za izbeglice. Tada je upoznao Zorana Đinđića, kao "milosrdnog političara" koji ga je odmah zapazio i regrutovao. Okupljajući najveći ljudski šljam i bedu oko sebe, regrutujući ih u borbi za svoju vlast, Đinđiću je Bojan Milić ovog slepo-poslušnog jadnika, a njegovog šuraka, preporučio i za šefa kabineta. Na tom mestu je ostao i nakon ubistva Đinđića, za vreme vladavine Zorana Živkovića, da bi ga, opet iz sažaljenja, i Boris Tadić poveo sobom za šefa svog kabineta, da bi ga ovaj slepo slušao, obavljao mu prljave poslove i sakrivao mu prljav veš.

Preko svog šuraka Branka Radujka, koji mu daje sveže informacije o tome šta se dešava u državnom vrhu, Bojan Milić je svakodnevno u kontaktu sa najvišim funkcionerima DS-a i Narodne kancelarije predsednika Republike Tadića, zbog čega je učvrstio i svoje pozicije u samom vrhu ove fašistoidne sekte, a s obzirom na to da ih sve ima u rukama, jer poseduje poverljive informacije o svim njihovim prljavim poslovima, Milić je svoju suprugu Renatu Radujko prvo zaposlio na mestu direktora Poreske uprave Rakovice, odakle je ubrzo proterana zbog nestručnosti, pa u Komercijalnoj banci, jer su tamo najveće plate od svih domaćih banaka, ali i u Izvršnom veću opština Rakovica i Savski venac, kao i u Gradskom veću, i ko zna gde sve još... Danas je Milićeva supruga Renata Radujko, sa svojih pet godina radnog staža, od čega je četiri godine provela na bolovanju, sekretar Gradskog sekretarijata za finansije Grada Beograda, jednog od glavnih stubova finansiranja vlasti DS-a i Borisa Tadića, a njen brat, Milićev šurak, Branko Radujko direktor JP "Telekom Srbije", jednog od najjačih javnih preduzeća u zemlji i stubova finansiranja vladajuće kriminalne grupe - DS-a. Zaposleni u ovom preduzeću često javno govore da njihov "direktor" ne samo da nije stručan za posao koji obavlja već da nema ni elementarno znanje o delatnostima i poslovima koje ono obavlja.

Milići se raširili

Glavni logističar Bojana Milića i njegov koordinator za odnose sa najvišim državnim vrhom je njegov bliski srodnik, takođe poreklom iz Rakovice - Nenad Milić. Ovo je čovek koji je bio gospodar života i smrti građana Srbije za vreme Đinđićeve vladavine, kao i za vreme akcije "Sablja", u kojoj je lično naručio likvidaciju i mučenje svih svojih političkih neistomišljenika, uključujući i one nesrećnike mučki ubijene u Meljaku. Bio je načelnik opštinske uprave u Rakovici, da bi ga zatim DS nagradila postavljanjem na mesto pomoćnika republičkog ministra policije, koji je u stvari iz senke vršio funkciju samog ministra, a dobio je na poklon i salonski stan na Kosančićevom vencu, u srcu Beograda, pa je morao da napusti siromašnu Rakovicu, koju je prethodno opustošio. Nenadova bivša i sadašnja supruga je predstavnica antisrpskog lobija Jelena Milić, koja je 1999. godine bila u ljubavnoj vezi, pored muža "živog", sa izvesnim australijskim špijunom iz organizacije "Australia care", kojem je, podrazumeva se, odavala i poverljive informacije o pitanjima državne bezbednosti. Bojan Milić je uz pomoć ovog svog moćnog rođaka Nenada Milića, kome je i sam pomogao da dođe do pozicije prvog čoveka ministarstva sile, dobio na raspolaganje i jedinice policije OUP-a Rakovica. Bojanov kum i Nenadov bliski prijatelj je Milan Pajević, kome je prvo radno mesto načelnik ovog OUP-a, na kojem se održao do danas. Davanjem informacija, proganjanjem političkih neistomišljenika i izvršavanjem drugih tajnih operativnih zadataka, Pajević je značajna podrška režimu Bojana Milića u Rakovici. Danas je Nenad Milić visoki funkcioner LDP-a i glavna spona u podršci te stranke vladajućoj koaliciji, tj. DS-u.

Unapred zahvalni, potlačeni i bespomoćni građani Rakovice (slede potpisi)


Sve po redu

Da bi imao podršku u gradskom SUP-u, odakle bi mogla da mu preti opasnost, Milić je preko političkih veza izdejstvovao da u tom organu, u Upravi za borbu protiv privrednog kriminala, zaposli svog odanog prijatelja, bivšeg načelnika za inspekcijske poslove i radnika DB-a Bojana Vučkovića. Odatle mu je ovaj davao logističku podršku i slao mu informacije o tome odakle mu "preti opasnost". Vučković je, nakon uspešno obavljenog zadatka, postavljen za načelnika opštinske uprave u Rakovici.

Nevažne mrvice

Da bi prigrabio apsolutnu vlast u svom feudu - Rakovici, Milić se okumio sa načelnikom policije Rakovica, izvesnim Milanom Pajevićem, čime zatvara krug kompletiranja lokalne vlasti u svojim rukama, uz svesrdnu asistenciju policije. U opštinskoj strukturi Milić održava vlast tako što svim manjinskim strankama daje mrvice, tj. poneku nevažnu funkciju i poneku sitnu privilegiju, a zauzvrat dobija većinsku koaliciju, što mu omogućuje opstanak na čelu te koalicije, već u trećem mandatu.

Kad Cvijo muze

Glavni čovek u realizaciji Milićevih kriminalnih radnji i podstrekavanju izvršilaca na te radnje jeste Milićev zamenik i kućni prijatelj Cvijo Babić, bez koga nijedna od navedenih aktivnosti nije izvršena. Ovaj sirovi i surovi egzekutor je, kažu, sišao sa planine negde u okolini Glamoča, nakon izbijanja rata u BiH. Uvidevši da u Srbiji "od rada nema hleba", učlanio se devedesetih godina u "demokratsku stranku" nadajući se da će nakon pobede na izborima 5. oktobra 2000. godine dobiti neku funkciju i tako sakriti svoju prljavu ratnu prošlost. Tako je i bilo. Za svoje zasluge u vezi s "obaranjem Miloševićevog režima" (lepljenje plakata i drugi fizički poslovi), Babić je ubrzo posle pobede DOS-a postao desna ruka Bojana Milića i njegov čovek od najvećeg poverenja. Kao nagradu, Cvijo je od funkcionera DS-a postavljen za direktora sektora JKP "Parking servis" kod kvantaške pijace na Novom Beogradu, poznatom po debelim provizijama, ali nakon sticanja "prvog miliona", prelazi na mesto direktora JKP "Vodovod i kanalizacija" gde je i danas na čelu. Pored toga, predsednik je i Opštinskog odbora DS-a u Rakovici i ko zna šta sve još...

Odmah po "učlanjenju" u Izvršni odbor opštine Rakovica, početkom 2001. godine, Cvijo je svome bratu nelegalno postavio kiosk u samom centru naselja Kanarevo brdo u Rakovici, u Borskoj ulici, na prometnom mestu ispred Maksijeve prodavnice, a svoju ženu Valentinu je zaposlio u Centrobanci, opet preko DS-a. Jedini cilj Cvije Babića je da opustoši Beograd i uzme sve što se oteti može, a Beograd doživljava ne kao svoje utočište i domovinu, već kao plen i izvor bogatstva koji treba crpeti i izmusti.

GLOSA

Radi svoje sigurnosti i zaštite "teško stečenog" bogatstva na tuđ račun Bojan Milić danas nosi pancir prsluk, a zbog nedodirljivosti, megalomanskih poduhvata, raskalašnog života i neograničene vlasti zovu ga "faraon iz Rakovice".

November 2013, Slovak Atlantic Commission, Second Round of Debates on NATO between Students from Slovak and Serbian Universities

Partnership Newsletter no.9, Slovak Atlantic Commission, November 2013

Slovak atlantic commission logo

Second round of debates between students from universities in Slovakia and Serbia continued from November 5 – 7, 2013. This time, debates were dedicated to relations of Serbia and NATO, to regional cooperation and activities and to programs of NATO for the countries of the Western Balkans.

First, on November 5, debate between teams of Faculty of Political Science of the Belgrade University and team of the atej el University in Banská Bystrica took place in Belgrade. Then on November 7, team of the Faculty of Philosophy of the University of Novi Sad debated in Novi Sad with team from the Faculty of Social and Economic Sciences of the Comenius University in Bratislava.

Debates were preceded by lecture of eter átor, Head of the Political Section of the Permanent Delegation of the Slovak Republic to NATO. Topic of lectures was „NATO and Serbia: Regional Cooperation, Capabilities and rograms“.

According to Milan Ježovica (MESA 10), author and leader of the project - the aim of the project was not to come to Serbia to tell what Serbia should do, as the decision to enter or not NATO is solely in the hands of Serbia. All the project aims at is to offer a chance to students from both Serbia and Slovakia to discuss topic of NATO and security, to confront their opinions and to strengthen their ability to discuss. The project is organized by MESA 10 (Bratislava) in partnership cooperation with the Center for Euro-Atlantic Studies in Belgrade. Project is supported by the National Endowment for Democracy.

This article has been kindly contributed by the MESA 10

19.12.2013. SETimes, Serbia making government more open to citizens

SETimes, 19.12.2013.

setimes-com

Serbia is enacting a series of reforms to make the government more open and transparent to its citizens, as part of its EU integration process.

Recent reforms to the public sector include organising public hearings and working groups on new legislation before it goes to parliament, posting laws online and on social media networks and establishing call centres for citizens' questions about legislative work.

"In this way, we build trust in the institutions and motivate citizens to take a part in the definition of public politics, which ensures unity in the realisation of the most complex reforms," Gordana Stamenic, state secretary at the justice and public administration ministry, told SETimes.

Two years ago, Serbia's public administration was an independent ministry. In July 2012, it was joined with the justice ministry as part of the new government based on EU country models.

Before 2012, details of the public administration's work were not readily available to citizens and it was hard to reach authorities.

The EU accession process has direct implications on public administration in candidate countries, according to the Union. While there is no central EU body to monitor member countries' public administrations, the so-called European principles of public administration, which include transparency, must be followed by any country in the Union.

Stamenic said significant results have been achieved, including the adoption of laws on free access to information and audits of state institutions.

"The legal framework requires state bodies to make information available to the public in the most transparent way. Institutional and personal capacities to manage this task have been built. By ensuring transparency of the decision-making process, the details of regulations at all levels, from local to republican, have been available to the public," Stamenic told SETimes.

Increased co-operation with the civil sector also contributes to citizen participation in the decision-making process, she said.

"Co-operation and dialogue between the government and NGOs is an important part of achieving public policy transparency and information access improvement, and it ensures mutual understanding as well as the quality of actions," Stamenic told SETimes.

Irina Rizmal, a researcher at the Belgrade Centre for Euro-Atlantic Studies, told SETimes that one major step in co-operation was the live television broadcast of the EU-Serbia explanatory screening meeting on Chapter 23, Judiciary and Fundamental Rights, which was held in Brussels on September 25th and 26th. "This kind of communication is in accordance with EU standards, and is important for the EU accession as our joint and first political aim," Rizmal said.

A study by Spanish NGO Access Info Europe and the Canadian Centre for Law and Democracy published earlier this year ranked Serbia in first place out of 89 countries for having the most transparent public administration.

"Serbian efforts in implementing the transparency principle in all segments of government work have been recognised in this recent research. According to the report, Serbia is the first state in the world that has regulated this area, in the most effective way and in accordance with international standards," Stamenic told SETimes.

According to the Tax Administration Bureau, new laws ensure more public input into administration work.

"Taxpayers are informed about a lot of things via our web portal, even about narrower professional processes and issues. Our legal obligation is to issue an information booklet, which is available on the website as well," the bureau said in a statement to SETimes.

What steps can Serbia take to ensure total transparency of the public administration? Tell us your thoughts below.

19.12.2013. NIN, Rusi su naši najbolji (ne)prijatelji

Izveštaj sa tribine, NIN, 19.12.2013.

nin-logo

Od učesnika koji su zastupali i osporavali tezu o prijateljstvu Rusije prema Srbiji, moglo se čuti da nas vezuju slovenstvo, pravoslavlje i istorijsko savezništvo, ali i da aktuelni interesi Moskve nemaju mnogo veze sa prijateljstvom

Kada se u Srbiji pomene tema o odnosu Rusija - Srbija mnogi su skloni da o tome govore kao o prijateljstvu. Retko kada možemo da čujemo da su to samo „politički, ekonomski, strateški odnosi”, već po nekakvoj inerciji uvek je to “srpsko-rusko prijateljstvo”. Aranžman sa NIS-om u Srbiji takođe je komentarisan kao ugovor sa silom koja nam je prijatelj, a evo sad i Južni tok. Iza svakog takvog ugovora, iza svakog objašnjenja, neretko ćete čuti „ipak su naša dva naroda višedecenijski prijatelji”, uz obavezno rukovanje i smeh, naročito diplomata i političara.

O tome da li su Rusi naši najbolji prijatelji i šta to uopšte znači na nivou dve zemlje, bilo je reči na sada već drugoj tribini NIN-a u seriji „Đavolji advokat: Rusi su naši najbolji prijatelji”, a u saradnji sa Fondacijom „Konrad Adenauer“, Fakultetom za medije i komunikacije i Radio-televizijom Srbije. Tribina je, kao i prethodna, održana u prostorijama FMK-a, a osim razmene mišljenja o temi koja danas izaziva i sasvim sigurno će u budućnosti izazivati najrazličitije reakcije, svoje PROTIV pokušali su da obrazlože Jelena Milić iz Centra za evroatlantske studije i Lazar Stojanović, a ZA Dragan Petrović iz Instituta za međunarodnu politiku i privredu i Đuro Bilbija, novinar i glavni urednik portala Fakti.

Na početku druge NIN-ove tribine , izvršni direktor NIN-a i moderator Nebojša Spaić je zapitao „zašto se govori o prijateljstvu kada u međunarodnoj politici prijateljstvo nije prvi i najvažniji princip“. „Međutim, ukoliko prijateljstvo shvatimo kao dugotrajno poznavanje, ako ga shvatimo kao mnogobrojne sličnosti i kao moguće zajedničke interese, onda mislim da je prijateljstvo reč primerena i u tom nekom diplomatskom i političkom kontekstu“, reči su kojima je Spaić i zvanično otvorio debatu.

On je podsetio na priču oko Južnog toka, i izjavu evropskog komesara za energetiku da će od januara krenuti pregovori između Brisela i Moskve o problemima oko Južnog toka koji bitno utiče na političku scenu Srbije, da ne govorimo da je ta tema i unutar Vlade izazvala dosta razdora i sukoba. Spaić je u uvodnoj reči takođe podsetio na izjavu u NIN-u Leonida Resetnjikova, direktora ruskog Instituta za strateške studije, koji je blizak ruskom predsedniku Putinu: “Srpski narod je vrlo dobro razumeo da NATO i EU nemaju budućnost u Srbiji i da će polovina Srba biti konobari u nemačkim restoranima, a druga polovina će ginuti po Africi ili Aziji zbog interesa SAD i zemalja Zapada.“

FAKTOR
Tribina je praktično počela pitanjem Draganu Petroviću da obrazloži zašto su, po njegovom mišljenju, Rusi naši najbolji prijatelji. Petrović je svakako za početak želeo „dobro“ da iskoristi svojih deset minuta, ali dodatnim predstavljanjem. Dakle, nabrojao je sva četiri državna fakulteta na kojima je diplomirao, magistarsku i doktorsku tezu, autor je 28 naučnih monografija, a na temu Rusije ima više od 10 objavljenih knjiga. Nakon iscrpnog nabrajanja, Petrović je odlučio da pređe na stvar.

Za početak, citirao je ni manje ni više nego Kisindžera: “Među velikim silama i uopšte nema nekih ljubavi, postoje interesi” i objašnjavanje veze između Srbije i Rusije započeo primerima Nemačke i Austrije. „Nemci bez obzira na sastav vlasti u Austriji, teško da bi objavili rat Austriji ili bi uveli sankcije, isto tako Velika Britanija i Novi Zeland, Turska i Azerbejdžan. Između srpskog i ruskog naroda postoje takođe elementi dugog trajanja, a to je da smo mi Sloveni, da smo pravoslavci, i treća komponenta je da je u istorijskim odnosima ruska država bila na savezničkoj strani Srbije. Posmatrano ukupno, to su faktori koji u elementima dugog trajanja nagone zapadne i druge političare, a ne široke narodne mase, da tretiraju srpski faktor, odnosno široke narodne mase kao proruski element u osnovi, i otuda je zapravo odnos velikih sila prema srpskom faktoru u geopolitičkom smislu zapravo jedna od izvedenih jednačina prema Rusiji.“

Kako je rekao, „srpski faktor se nakon pada Berlinskog zida našao u jednoj jedinstvenoj poziciji, u hendikepu, jer su SAD pokazale pravo lice“. Prekršena su mnoga pravila na štetu srpskog faktora, tvrdi Petrović i to je zato što administracije u Londonu i Vašingtonu o tome odlučuju.
Geopolitika S druge strane, nastavlja on, Nemačka ne vidi Rusiju kao svoju opsesiju za geopolitičko obaranje. „Ja ću postaviti pitanje koliko je puta teritorijalno nikad manja Rusija, bez Estonije, Letonije, Litvanije, Belorusije, veća od ujedinjene Nemačke. To je jedna senzacionalna veličina, jedna velika država kao što je Nemačka, u koju ja rado odlazim, toliko puta manja od nikad manje Rusije. Otuda i Južni tok ima toliki značaj. Kao što je početkom 20. veka ogroman geopolitički značaj imala železnica.“ Sa tog aspekta tamo gde prolaze cevovodi ima uticaja velikih sila. Od svih velikih sila Rusija nije u situaciji da kupuje energente, naftu, gas, već je u situaciji da eksploatiše samo jednu četvrtinu. Tri četvrtine ima za izvoz. Nakon izlaganja Dragana Petrovića, moderator razgovora Nebojša Spaić ga je ponovo zamolio da u jednoj rečenici odgovori na pitanje zašto on misli da su Rusi naši najbolji prijatelji. Petrović pokušava da odgovori: „Rusi su pospešivali oslobođenje Srbije i Crne Gore, Grčke, Bugarske ...“ Spaić mu ponovo postavi isto pitanje, i Petrović odgovara: „Oni jednostavno nikad nisu napali na nas.“

Režiser Lazar Stojanović, „impresioniran ovim izvođenjem“, kako kaže, ne bi bio u stanju da ga ponovi, a kamoli da polemiše, a ni da Petroviću „ponudi nešto slično“. On, međutim, misli da Petrovićeva početna teza ima mali problem koji se sastoji iz dva stava koja bi trebalo da čine razumevanje prijateljstva između dva naroda, dok oni to zapravo nisu. „Prvi stav je da geografska, istorijska, kulturna bliskost smanjuju opasnost od uzajamnih napada, sankcija ili glasanja protiv, što se na Balkanu nije baš pokazalo tačnim, a ni na Kavkazu, a ni u Indiji i Pakistanu, a drugi stav je to što ste, kad ste govorili o trajnim i kratkotrajnijim faktorima, uzeli javno mnjenje kao trajan faktor, a ako postoji išta promenljivije, ako postoji išta brže promenljivo i podložnije brzoj upotrebi mitova za svakodnevnu upotrebu, to je javno mnjenje, pa mogu da vas podsetim, pošto ste pominjali Nemačku i Austriju, kako je javno mnjenje u Austriji svoj stav prema Hitleru razvilo u jednom rekordno kratkom vremenu.“

Jelena Milić iz Centra za evroatlantske studije, počinje pitanjem: „Šta uopšte znači srpski faktor“, jesu li to Srbi u Čikagu, Srbi u Torontu, Srbi u Njujorku ili Srbi u Sočiju u kavezima bez radnih dozvola?“ „Mi smo danas, recimo, čuli od gospodina Putina da on ima nameru da Rusija bude lider samodovoljnih naroda. Da li biste, molim vas, mogli kao ekspert za Rusiju da objasnite šta u 21. veku u vreme globalizacije znači samodovoljni narodi?“ Milić na konto pomena kulturne bliskosti, pita Petrovića, ali i auditorijum: „Kog ruskog sportistu znate ili glumca, koji poslednji film, knjigu, a koliko anglosaksonskih i skandinavskih TV serija, sportista, glumaca dizajnera poznajete? Ima nešto malo i u tome.”

Petrović pojašnjava da je srpski faktor narod koji u kontinuitetu živi većinski na određenom području bez obzira na variranje granica, to jest srpskim faktorom se može smatrati većinski srpski narod u današnjoj Republici Srbiji, u Republici Srpskoj i faktički u Crnoj Gori. Pokušaj koordinatora tribine Nebojše Spaića da reč da učesniku Đuri Bilbiji, biva prekinut pitanjem Petrovića: „Šta misle koliko je puta teritorijalno ovako mala umanjena Rusija veća još uvek danas od ujedinjene Nemačke?“

Jelena Milić ističe da ne koristi fraze kao što su ruski ili američki faktor, već govori o određenim režimima i njihovim delima i ističe želju da se skoncetriše na poslednjih dvadeset godina odnosa između Rusije i Srbije. „Pritom bih napomenula da ta prijateljstva, kako ih zovete, nisu samo interesi, nisu samo kulturne sličnosti, nego su sve više vrednosti, i zajedničke strategije kako se ulazi u globalizaciju i kako se odgovara na pojedine izazove.“ Ona smatra da je potrebno da srpska javnost razbije jednu po jednu mantru ili netačnost koja se plasira o ekonomskom stanju u Rusiji, koje Srbiju nažalost mnogo više interesuje nego ono što je podjednako bitno i što je još tužnije u stvari, a to je stanje ljudskih prava i demokratskih procesa.

„Dakle, ta labudova pesma je prošlo vreme i ovo što vidimo sada je poslednji trzaj, ruski pi-ar trzaj, koji je znak neke slabosti. Ono što suštinski deli slabe i razvijene zemlje jeste razlika u tome koliki se procenat budžeta odvaja za istraživanja, za razvoj, za nauku, za obrazovanje i zdravstvo.“
interesi Izlaganje Jelene Milić prekinuto je komentarom iz publike, komentarom kakvim drugim nego o „Milosrdnim anđelom“ iz 1999. i pitanjem kako žive crnci u Americi. I dok iz publike provejavaju „glasovi iz prve ruske klupe“ da je Rusija na samrti kao i Srbija, Milić nastavlja konkretno o čuvenom trgovinskom sporazumu koji je Slobodan Milošević možda čak i 2000. potpisao sa Rusijom i koji je oslobađao Srbiju od carina, gle čuda, za sve osim za ono što je Srbija u tom momentu proizvodila, dakle za šećer, nameštaj i lekove.

„Sada priča da će nam Rusi smanjiti kvote jeste ponovo šarena laža iz prostog razloga što je Rusija postala član Svetske trgovinske organizacije i mora da smanji svoje kvote. Danas smo čuli da se kragujevačka fabrika automobila nada da će Vlada Srbije uspeti da napravi aranžman. Što se Južnog toka tiče, laž je da je Rusija iz prijateljskih razloga gasovod pustila kroz Srbiju, a ne kroz Rumuniju. Vrlo je to svesno uradila, da bi u gasovodu imala jednu zemlju koja nije u EU da bi onda mogla da se poziva na međunarodne sporazume koji nisu usaglašeni, Dakle, to je taj “prijateljski gest“.
Kao i Petrovića, Spaić je i Jelenu Milić zamolio da u jednoj rečenici objasni zašto Rusi nisu naši najbolji prijatelji. „Zato što nemamo zajedničke interese, vrednosti i ciljeve, ako želimo da postanemo deo humanog modernog sveta u 21. veku.“.

Petrović i dalje nema mira i postavlja pitanje Jeleni Milić: ko je, pojedinačno posmatrano, od država najveći spoljnotrgovinski partner Srbije? „Nemačka i Italija“, glasi odgovor. Petrović međutim insistira da je to i Rusija, iako mu Milićeva govori da ima zvanične podatke na sajtu Vlade, na šta Petrović daje „konstruktivan predlog“, a to je da će on, ukoliko je to istina, pojesti svoje četiri diplome.
Ako ništa drugo, Đuro Bilbija je strpljivo sačekao i svoj red da obrazloži zašto on misli da su Rusi naši najbolji prijatelji.
„Ko kaže da su Rusi naši najbolji prijatelji taj ponavlja stereotip, a ko to brani taj je đavolji advokat“, ali to nije tako. „Dakle, Rusija je naš prijatelj i to je svetska istorija dokazala.“

Bilbija u svom kratkom izlaganju uspeva da Jelenu Milić nazove neznalicom jer, kako kaže, „to što je ona izgovorila može samo neko ko ne zna ni rusku istoriju ni realne činjenice“. On se potom ponovo pita i odgovara. „Zašto je Rusija Srbiji najveći prijatelj? Prosto je. Pogledajmo činjenice koje neće osporiti nijedan ozbiljni čovek ni u Nemačkoj ni u Francuskoj ni u Americi, a nadam se ni u našem Beogradu.“ Da iskoristi svoje vreme, on ne zaboravlja da istakne da Rusija ima jedan državni kontinuitet sa nekim prekidima koji je jako dugačak, mnogo duži od naše države i da Rusija raste. On ponovo „udara“ na Jelenu Milić da ona zastupa jednu tezu koja je danas raširena i među Rusima, a to je da bi nam bilo bolje da smo sa tom Evropom koja je drugi put ujedinjena pod Hitlerom, udarila i na Rusiju i na Srbiju, „ničim izazvana“.

Bilbija zaključuje: „Ja mislim da bi za Srbiju bilo najbolje da se prikloni Putinovoj Rusiji koja raste i da sa njom napravi tip odnosa koji ima Izrael sa SAD, u krajnjem slučaju da napravi sa Putinovom Rusijom aranžman, pošto će Putinova Rusija da se ujedinjuje sa Nemačkom koja će dalje rasti.“ Glas iz publike konačno objašnjava šta su to „samodovoljni narodi“, da su ti narodi kojima nije potrebno tutorstvo zapadnog hegemona i, naravno, dobija aplauz.

BRAK
Režiser Lazar Stojanović je za kraj rekao da neki smatraju da su odnosi među državama nešto što ni na koji način ne uključuje emocije. „Reč je o određenim interesima i političkim strategijama koje su razvijene radi odbrane takvih interesa, te emocije tu nemaju nikakvu ulogu, osim možda nečega što treba držati pod kontrolom. Emocije među narodima, smatraju neki, ne postoje uopšte jer su emocije moguće jedino individualno. To nije tačno. Postoje odnosi među narodima koji su emocionalne prirode.“ Stojanović ističe da u fenomenu rusko-srpskih odnosa postoji određena stalnost emocija bez obzira na neprekidnu promenljivost te politike. „Da bih bio manje apstraktan, kada je bila ruska revolucija značajan broj građanskih i belogardijskih porodica dolazi u Srbiju. Dolazi do jednog opipljivog odnosa, do razvijanja jednog prijateljstva. Samo tridesetak godina nakon toga mi dobijamo, zbog promena političkih odnosa u Rusiji, jednu sasvim drugačiju poruku koja sa svim tim romantizmom revolucije i jakom antikapitalističkom parolom, koju voli svaka sirotinja, uvozi u ovu zemlju nešto što je sasvim različito od tih belogardejaca i što progoni te ljude ali čuva istu emociju. Mi i dalje volimo Ruse. Samo neki drugi Srbi vole neke druge Ruse i misle da su im najbolji prijatelji, a ove prve više ne vole niti ovi prvi vole ove druge. Ako imate takvu situaciju, o kakvom prijateljstvu govorimo? To se menja svakih 20 godina.

Onda vam dolazi Informbiro, što je jedna vrlo osobena vrsta prijateljstva.“ I za kraj, Stojanović zaključuje: „Mene, moram priznati, rusko-srpski odnosi podsećaju na bračne odnose, gde vi imate situaciju gde se najviše svađate i najmanje podnosite, iako vam je to najbliža osoba u životu i to govori nešto vrlo značajno kada je o emocijama reč. Nije važno da li volim ili mrzim, nego je važan intenzitet, jer ćete najlakše zamrzeti onoga koga ste do juče voleli.“