14.6.2012, Vesti.rs, CEAS pridruženi član PASOS

Centar za evroatlantske studije (CEAS) iz Beograda, čija je direktorka Jelena Milić (na fotografiji), postao je pridruženi član međunarodne asocijacije ekspertskih NVO iz Evrope i centralne Azije - PASOS.

14.6.2012, CEAS pridruženi član PASOS

Beograd - Centar za evroatlantske studije (CEAS) iz Beograda, čija je direktorka Jelena Milić (na fotografiji), postao je pridruženi član međunarodne asocijacije ekspertskih NVO iz Evrope i centralne Azije - PASOS.

Asocijacija ima 40 punopravnih i 10 pridruženih članova, a među njima je i Evropski savet za spoljnu politiku iz Londona. Do sada je samo jedna NVO iz Srbije, Beogradski centar za bezbednosnu politiku, bila u članstvu PASOS. Mandat asocijacije je podrška izgradnji i funkcionisanju otvorenog društva, a članice su organizacije civilnog društva koje se bave pitanjima političke i ekonomske tranzicije, otvaranjem privrede i dobrim javnim upravljanjem, održivim razvojem i međunarodnom saradnjom, saopštio je CEAS.

1.6.2012, RFE, Putinova administracija ništa ne daje džabe

Prenosimo tekst sa sajta Radio Slobodna Evropa, 1.6.2012.
Autor: BRANKA MIHAJLOVIĆ

Hoće li i može li novi predsednik Srbije Tomislav Nikolić spoljnopolitičko kormilo Srbije okrenuti prema Istoku, prema Moskvi? To pitanje se nameće s obzirom na njegove izjave i pre i nakon izbora o politici “na dvoja vrata” i prema Briselu i prema Moskvi, i s obzirom na poznatu činjenicu da je on blizak Putinovoj Rusiji, što je pokazao posetom Rusiji već kao izabrani predsednik, doduše sa alibijem da to čini kao lider stranke.
Novi predsednik Srbije Tomislav Nikolić u razgovoru za crngorosku televiziju rekao je da će, do ulaska u EU, glavni spoljnotrgovinski partner Srbije biti Rusija a posle ulaska u EU, rekao je Nikolić, "videćemo".
Kako bi izgledalo takvo partnerstvo sa Rusijom pitali smo urednika u ruskom servisu RSE Andera Šarija.
"Sigurno je Ruska federacija zainteresovana da kupuje srpsko zlato ekonomsko koje je još ostalo. Mislim na rafinerije, energetski kompleks, Putinova Rusija neće nikome dati ništa džabe. Uvek će tražiti za svaki politički korak neku ekonomsku protivuslugu. Tako je u slučaju Belorusije gde je većina ekonomskog potencijala već prodata Rusima, na tom tragu su i odnosi sa Ukrajinom i Srbija može da očekuje da će svaki pozitivan korak Moskve morati da plaća. A ja i inače ne očekujem neke veće političke benefite za Srbiju od Rusije što se na primer Kosova tiče. To će biti samo propaganda. Od realne politike koja bi mogla da promeni položaj Srbije u regiji, neće biti ništa. Rusija za to uopšte nije zainteresovana“, rekao je Šari.
Bojan Al Pinto Brkić iz Foruma za međunarodne odnose komentariše izjavu novog predsednika o Rusiji kao glavnom spoljnotrgovinskom partneru Srbije.
“Do sada to izgleda pomalo naivno, postoji nešto što je statistika i što je neumoljivo i što ukazuje da su glavni spoljnotrgovinski partneri Srbije, pre svega, susedne zemlje, a onda i vodeće članice EU poput Italije i Nemačke. Da nema energenata u trgovinskoj razmeni sa Rusijom, dakle uvoza nafte i gasa, Srbija i Rusija bi imale trgovinsku razmenu u zanemarljivim vrednostima”, kaže on.
Milić: Loše formulisana politika
Povodom nagoveštaja da bi novi predsednik države mogao da preusmeri spoljnu politiku Srbije ka Moskvi, ne odričući se doduše Brisela, postavlja se pitanje: koje su zapravo ingerencije predsednika Republike u domenu spoljne politike? U vreme predsednikovanja Borisa Tadića izgledalo je da spoljnu politiku i određuje i vodi, ne Vlada, nego predsednik države, on je čak i u prvom licu govorio o nekim spoljnopolitičkim potezima - podseća profesor Stevan Lilić, predsednik udruženja Pravnika za demokratiju. Međutim, to je bilo izvan ustavnih ovlašćenja.
“Ustav i zakoni su izričiti. Predsednik Republike nema kompetenciju vođenja politike. To je izričita nadležnost Vlade. To piše i u Ustavu i u Zakonu o Vladi. Međutim, postoji i realnost. Naravno da predsednik Republike može da označava pravce spoljne politike, kao što je Nikolić rekao da bi Srbija imala politku sa dvoja vrata na Istok i na Zapad, verovatno na četvoro vrata i na Sever i na Jug. To se ne može smatrati vođenjem politike, to je više naznaka jednog strateškog pravca i orijentacije”, ocenjuje Lilić.
Šta konkretno znači politika na dvoja vrata? I šta ako Brisel i Moskva, što se ne događa retko, nemaju zajednički jezik, hoće li Srbija stalno biti na ispitu vernosti i može li ostati na evropskom putu kratkih rukava zbog toga?·Jelena Milić iz Centra za evroatlanske studije kaže:
“Na žalost, kao što ni politka četiri stuba nije bila dobro formulisana, tako ni politika dvoja vrata nije dobro formulisana. Iz prostog razloga što kada ste u procesu evropskih integracija, vi se na jednom složenijem, višem, nadnacionalnom nivou odlučujete za neke zajedničke institucije sa drugim državama. A to nije slučaj sa politikom na dvoja vrata, bez obzira da li bi druga vrata bila Amerika ili Rusija. Evropske integracije su nešto više od bilateralnih odnosa sa bilo kojom drugom zemljom. Ja verujem da to novoizabrani predsednik zna i da namerno prećutkuje javnosti još uvek se nadajući da od procesa evropskih integracija Srbije neće biti ništa”.

30.5.2012, Politika, Za i protiv belih listića

Politika, 30.5.2012.
Autor: IVAN ANOJČIĆ

U drugom krugu predsedničkih izbora bilo je 98.664 ili 3,15 odsto nevažećih listića, a u prvom krugu ih je bilo 171.172 ili 4,47 odsto. Više nego na prethodnim izborima kada je uglavnom bilo oko dva odsto, ali ne dramatično više. O tome se možda ne bi ni pričalo da grupa intelektualaca nije zagovarala ovaj vid protesta protiv vlasti, ne želeći da glasa za druge partije.
Vladimir Pavićević asistent na FPN-u kaže da su beli listići bili neka vrsta građanskog otpora, sa elementima građanske neposlušnosti. On podseća da je kampanja za bele glasove ili prazne listiće ili prazne glasove pokrenula grupa mladih ljudi organizovana u okviru inicijative MI-7 što je izazvalo različite komentare i ocene. „Aktivisti i funkcioneri političkih stranaka su njihovi najveći kritičari, dok se iz polja građanskog društva mogu čuti afirmativni tonovi.”
Pavićević kaže da je kampanja za beli listić reakcija na sadržinu zakona i delanje vlasti koje je nepravedno jer se njime prostor delovanja političkih stranaka čuva za odabrane a ne za sve koji žele da se udružuju u političke stranke. „Prvi kriterijum je ispunjen, beli listić je borba za pravdu, a ta borba je jasno usmerena na tačno određene zakone o političkim strankama i izbornom zakonodavstvu.”
Vesna Rakić-Vodinelić je za „Peščanik” napisala da je prazni glas izričito priznat u ustavu Kantona Vod u Švajcarskoj od 2003. godine. Špansko izborno zakonodavstvo poznaje i posebno iskazuje prazni glas, ali ovakvi glasovi nemaju uticaja na mesta u predstavničkom telu. Francusko zakonodavstvo određuje da prazan glasački listić, kao i svaki drugi koji sadrži nešto dopisano, ili je glasač prepoznatljiv, je ništav glas koji se ne računa i ima status kao da je u pitanju izborna apstinencija. Nemački savezni izborni zakonik ne pravi razliku između nepopunjenog listića i onog na kome je nešto dopisano ili slučaja da je listić neregularan iz drugih razloga, pa su svi takvi glasovi nevažeći. Isto rešenje važi u brojnim evropskim državama, uključujući i države nastale na području bivše Jugoslavije. U jednom broju država se na glasačkom listiću nudi kao mogući izbor – niko od navedenih. Takvo rešenje se primenjuje u Ukrajini, Španiji, do 2006. godine ovakva mogućnost je postojala u Ruskoj Federaciji, u Nevadi – SAD, Kolumbiji, a postoji i u nekim azijskim državama.
„Izuzev prvog modela Kantona Vod nijedan drugi ne utiče na rezultate glasanja. Ili se prazni glasovi smatraju apstinencijom, ili su ništavi što se sa apstinencijom zakonski izjednačava, ili se smatraju nevažećim, ili su bez uticaja na ishod glasanja. Sa stanovišta većine zakonodavstava, kao i sa stanovišta takozvane realne politike, prazan glas je marginalna pojava gotovo ravna statističkoj grešci”, objašnjava Rakić-Vodinelić.
Jelena Milić direktor Centra za evroatlantske studije, smatra da je cela akcija zagovaranja belih listića i ocene vladavine prethodne vlade i Borisa Tadića bila „autistična jer uopšte nije uzimala u obzir spoljnopolitičke okolnosti i to da je Srbija postala kandidat za članstvo u EU.”
Ona kaže da je glavna meta DS-a i Tadića bila EU koja prolazi kroz krizu. „Naravno da je to uticalo na ljude da ne glasaju za DS, kao i velika ekonomska kriza. Dakle, ima okolnosti za koje objektivno DS nije kriv. EU članice nemaju jedinstven stav prema Kosovu tako da je Tadiću bilo teško da još više izađe u susret zapadnoj međunarodnoj zajednici, a jeste izašao i to dosta. To je nešto što prosečni birač DS-a ne može da ceni, ali oni koji sebe nazivaju progresivnima su morali. Moguće je da je deo od 800.000 glasova izgubljen jer je Tadić kažnjen zbog hapšenja Mladića i ostalih, što zagovornici belih listića uopšte ne primećuju i ne cene. DS je bio predusretljiviji nego SNS kada je vršen pritisak da se ukinu opštine na severu Kosova i tu je DS izgubio glasove žrtvujući se za opštu stvar i evropsku perspektivu. To prosečan birač DS-a nije trebalo da prepozna, a građanska Srbija, NVO sektor, beli listići, kako god, po meni jesu, a očito nisu.”
Miljenko Dereta poslanik u Narodnoj skupštini je apsolutno protiv belih listića. „To je zalaganje za ništa. Ti listići nisu ni bili beli već su na njima uglavnom bili neprimereni crteži i reči.” On kaže da je pitanje belih listića bio politički i jeste politički program i to su rezultati izbora pokazali. „Nije slučajno da su beli listići pomogli da Tomislav Nikolić bude izabran, jer to je isti politički program. To je politički program koji glasi: ja sam nezadovoljan. Kao što gospodin Nikolić i njegova partija nemaju nijedno konkretno rešenje kako to nezadovoljstvo promeniti, tako moram reći da ni beli listići nisu ponudili apsolutno nikakvo rešenje. Podržali su opciju koja je po meni dovela stabilnost naše države u veliku opasnost.”

25.5.2012, SETimes, NATO goals in region are becoming stable, but slow going

SETimes, 25.5.2012
Author: IVANA JOVANOVIC

All eyes in the region were turned towards Chicago earlier this week for the NATO summit - even though membership action was not on the agenda.
The conference, which focused on the withdrawal from Afghanistan and NATO military capacity, drew the majority of attention from the western Balkan countries that are hoping for Alliance accession.
"NАТО will continue to contribute to the stability and security of the Western Balkans," a declaration issued on Monday at the summit, read. The document describes the Western Balkans as a "strategically important" region.
"NATO's door will remain open to all European democracies which share the values of our Alliance, which are willing and able to assume the responsibilities and obligations of membership."
One of these countries is Montenegro. Although it is still waiting to be invited to join the Alliance, it has been commended for the efforts and reforms made towards this goal.
In the declaration, the Alliance lauded "the significant progress that Montenegro has made towards NATO membership and its contribution to security in the Western Balkans region and beyond, including through its active role in regional co-operation activities and its participation in ISAF."
Many in the country consider NATO membership as one of the most important for state security and its future. Pljevlja resident Milovan Pesic said the country should put forth its best effort to obtain this goal.
“I am really happy to hear that we are going in a good direction, but we have to be together -- NATO has to be joint goal of the whole nation," Pesic told SETimes.
According to Vlatko Cvrtila, professor of the Faculty of Political Sciences in Zagreb, Croatia was in a similar situation just before its call for full membership. According to him, Montenegro is in the best position for membership, but it still requires additional efforts.
“Montenegro must be aware that only sufficient defence reforms are not enough, but the overall political, economic and social, which should guarantee a stable and balanced development of the country. It should ensure this progress through the negotiation process with the EU," Cvrtila toldSETimes.
When it comes to Bosnia and Herzegovina (BiH) membership, however, there are more hurdles to be faced. Although the country has begun to implement its 2010 Action Plan for membership, the two entities are not on the same page.
On one side, Sarajevo fully supports the state's intention to be a part of the Alliance. On the other, Republika Srpska (RS) has taken a staunch pro-Serbia/anti-NATO stance.
Dzevad Galijasevic, director of the Bosnian department of the Southeast European expert team against organised crime, said, however, that due to the political changes in Serbia, RS could be placed in an important role in the region's security situation by assisting Serbia with its membership.
In that case, NATO accession will be beneficial -- especially for Serbia -- to get the country under a security "umbrella."
"NATO is necessary here to manage potential conflicts in Kosovo, Presevo, Bujanovac, Sandzak, BiH … as well as to help to Republika Srpska improve its international reputation," Galijasevic toldSETimes.
Some officials in Belgrade are calling for a referendum on the country's Alliance membership -- which, due to the public climate, has little chance of passing
Lidija Nedeljkovic, 28, a nurse from Belgrade, is strongly against NATO membership because of the Alliance's action in the country during the conflicts.
“They bombed us and we didn’t live normally for more than two months … If we become members, our people will have to go and bomb others although they are innocent … I do not want that!" Nedeljkovic toldSETimes.
According to Jelena Milic, executive director of the Belgrade Centre for Euro-Atlantic Studies, regardless of the public's views, it is still possible to turn things around.
"Serbia has to join NATO -- not only as a military partner and for collective defence -- but also as a political partner of other liberal democracies and social democracies, which is necessary in order to resist numerous challenges of 21st century," Milic told .

23.5.2012, e-Novine, Vesna Pešić na optuženičkoj klupi

e-Novine
Autor: Jugoslav S. Simonović

Da ne zaostane za vajnim stručnjacima, analitičarima srpske tužne zbilje postarao se i državotvorni „Danas“ u svojoj čuvenoj rubrici „PITANJE – ODGOVOR“, sa pitanjem „Koliko je Vesna Pešić doprinela porazu Borica Tadića?“ Ko bi pomislio da je Vesna Pešić toliko moćna. Pitanje nije postavljeno u smislu istraživanja „da li je Vesna Pešić doprinela porazu Borisa Tadića“, već se polazi od toga da je to već utvrđeno činjenično stanje i sada se traži merni instrument da se izmeri stepen njene krivice, a posle verovatno sledi i izricanje adekvatne sankcije. Interesantan je i izbor sagovornika.
Da tužbalice iliti naricanja nisu samo stari crnogorski specijalitet pokazuje i ponašanje razočaranih ljubitelja lika i dela Borisa Tadića, bivšeg dvostrukog predsednika i protivustavnog kandidata za treći mandat za predsednika Srbije.
Krivci se traže na sve strane, ali nikako da nađu bar jednoga u svojim redovima, nikako da stanu pred sopstveno ogledalo i da se pogledaju i vide u čemu je problem ako im dioptrija nije beznadežno poremećena. Među otkrivenim krivcima su e-novine i pojedine ličnosti kao zagovarači „belih“·listića i bojkota izbora.
Da ne zaostane za vajnim stručnjacima, analitičarima srpske tužne zbilje postarao se i državotvorni „Danas“ u svojoj čuvenoj rubrici „PITANJE – ODGOVOR“, sa pitanjem·„Koliko je Vesna Pešić doprinela porazu Borica Tadića?“ Ko bi pomislio da je Vesna Pešić toliko moćna. Pitanje nije postavljeno u smislu istraživanja·„da li je Vesna Pešić doprinela porazu Borisa Tadića“, već se polazi od toga da je to već utvrđeno činjenično stanje i sada se traži merni instrument da se izmeri stepen njene krivice, a posle verovatno sledi i izricanje adekvatne sankcije. Interesantan je i izbor sagovornika.
I dok Dubravka Stojanović (samo) istoričar, odgovara da je Tadić sam doprineo svom porazu, Dragomir Anđelković, istoričar·i analitičar, u stilu moderne srpsko-političke analitike kaže da je Vesna Pešić „dala signal nezadovoljnim građanima Srbije da ne izađu na glasanje“.
Vrhunac histerije i bijesa zbog Tadićevog poraza pokazala je izvesna Jelena Milić, direktorka nekakvog Centra za evroatlantske studije (CEAS). Osim što otkriva da je gospođa Pešić „porazila samu sebe“, konstatuje da su beli listići „kazna za proevropsku opciju“.
Da je to sve, ni po jada, uz dodatni lament nad EU kandidaturom, kaže da je izbore na Kosovu organizovao OEBS, a da je Srbija vodila „dijalog sa Prištinom“ (sad je Kosovo nestalo, ostala samo Priština, bez balvan-pokrajine, da se ne naljute Vuk i Borko). Posle izjave imenovane da je cenzura štampe OK ako ne ubijaju novinare, moglo se nešto ovako i očekivati.
Šlag na torti samoproizvedene direktorke NVO „CEAS“ je izjava da je·„Dačić bio pod kakvom-takvom kontrolom“ i uvreda građana Srbije koje naziva „prosečni birači Demokratske stranke“, koji nisu prepoznali veliki bonus Tadićeve vladavine. Bez objavljivanja iz čijih bisaga nabavlja zob, pokušava nam se prikazati njena slama kao seno.
Njena insinuacija da je Dačić „bio pod kontrolom“ znači da sada može da se otme kontroli, takođe je vređanje građana koji znaju da je Dačić bio samo pod Miloševićevom kontrolom, da je kasnije bio van vlasti (i van kontrole), a kada se, zaslugom Demokratske stranke i Borisa Tadića vratio na vlast, videlo se da je on povremeno kontrolisao DS i sve ostale stranke na vlasti, a da DS i ostali nisu kontrolisali ništa i nikoga, pa ni njega.
Listajući list „Danas“ nađoh i pravi odgovor na gornje „Danas“-ovo pitanje u tekstu·„Mašala“ , kolumni Safete Biševac, koja svim kritičarima koji glasačima „belim“ listićima i apstinentima pripisuju neodgovornost i nezrelost odgovara na sledeći način:
„I te „demokratske“ snage su prema meni i mojoj okolini pokazali neodgovornost i nezrelost. Aroganciju, bahatost, pljačku, korupciju i uvredljivo bogaćenje da ne pominjem, i šta su očekivali? Moja malenkost od uvođenja višestranačja glasa za demokratske snage. Pre osam godina, glasaj za Borisa da ne pobedi četnik Toma - glasala. Drugi put, 2008. glasaj za Borisa da ne pobedi grobar Toma - glasala. Treći put, glasaj da ne pobedi diplomac Toma, e, neću, dosta je bilo. Glas jednom mora i da se zasluži, a ne samo traži po inerciji, da ne pobedi manje zlo.”
Ovom odgovoru se nema što dodati ni oduzeti, a jedini problem jeste da li će on dospeti do ušiju članova Demokratske stranke i njihovih satelita.